Ο πράσινος «Οδηγητής» (βλ. «Derby»), εξηγεί στους οπαδούς της ομάδας ότι αυτό που έγινε την φετινή χρονιά δεν είναι ακριβώs αυτό που όλοι είδαμε, αλλά κάτι άλλο(!!!), το οποίο και προσπαθεί να μας το εξηγήσει. Βέβαια επειδή ο συντάκτης της τελευταίας σελίδας δεν φημίζεται για τις ικανότητες του στο γράψιμο (πολύ δε περισσότερο στη σύνταξη κειμένων), χρειαζόμαστε και μεταφραστή για να καταλάβουμε τι εννοεί (μάλλον θα φταίει η ποιητική διάσταση που δίνει στα γεγονότα).

Στη συνέχεια, αφού διαμορφωθεί το κατάλληλο κλίμα από τον Τύπο -με το «Derby» στο ρόλο του κυβερνητικού εκπροσώπου-, ακολουθούν δηλώσεις του Τζίγγερ (όχι απαραίτητα επίσημες, για να υπάρχει και το άλλοθι ότι κάποιοι κακοπροαίρετοι τις παραποιούν), όπου με ωραίο μπλαζέ ύφος αλλά κενού λόγου περιεχόμενο, εξηγεί τα ανεξήγητα, μαντεύει τα μελλούμενα, νουθετεί τους δημοσιογράφους, και καταλήγει λέγοντας πόσο πολύ αγαπάει την ομάδα, χωρίς βέβαια να παραλείπει να τονίσει τη μεγάλη και αφειλοκερδή συνεισφορά της οικογένειάς του σε αυτή (πράξη μεγάλης φιλανθρωπίας).

Μετά, αμέσως μετά, ξεκινά η μεταγραφολογία. Η προπονητολογία υπάρχει ούτως ή άλλως σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Ακούγονται τα ονόματα κάποιων γνωστών ποδοσφαιριστών, αλλά τελικά έρχονται κάποιοι άγνωστοι (για να μη λείψουν και οι εκπλήξεις). Βέβαια αυτοί οι άγνωστοι, δεν είναι τελικά και τόσο άγνωστοι, μια και στις χώρες τους οι οπαδοί των τέως ομάδων τους σπάνε τα τηλέφωνα, γεμίζουν τα site με email και γενικώς βρίσκονται σε κατάσταση παροξυσμού μη και τυχόν φύγει ο στιλοβάτης της σύγχρονης ποδοσφαιρικής τους ιστορίας (βλ. περίπτωση Romero).

Αφού λοιπόν γίνουν «κάποιες μεταγραφές» (ενώ ο κόσμος περιμένει κάτι πολυυυύ περισσότερο), σκάει μύτη και ο προπονητής λίγο πριν την προετοιμασία. Aκολουθούν οι ανάλογες δηλώσεις για το μεγαλείο της νέας του ομάδας, για τους τίτλους που στοχεύει -λογικό γιατί το πιο πιθανό είναι να μην έχει κατακτήσει τίποτα με τις προηγούμενες ομάδες του-, καθώς και για το πώς περιμένει τη στιγμή που θα «μιλήσει» με τη δουλειά του στο γήπεδο.

Ο κόσμος είναι λίγο «παγωμένος» -αλλά επειδή τα τελευταία χρόνια επικρατεί ένας «γαυρισμός» στις τάξεις των οπαδών- αρχίζουν τις ονειρώξεις. Έτσι φαντασιώνονται ότι φέτος ο Τζιόλης θα γίνει Γκατούζο, ο Βύντρα Νέστα, ο Παπαδόπουλος Σεβτσένκο, ο Εμπέντε Τσέχ και γενικά όλοι βρίσκονται σε μια κατάσταση ευφορίας μη θέλοντας να παραδεχτούν αυτό που σε λίγο καιρό θα ξαναδούν, κι ας το ξέρουν ήδη!

Και ήρθε η ώρα που όλοι περιμέναμε. Τα παιδιά πάνε για προετοιμασία στην Ευρώπη. Φρέσκοι από τις καλοκαιρινές διακοπές, με άνετο ύφος (ενίοτε και βαριεστημένο λόγω έντονων νυχτοπερπατημάτων), υπόσχονται ποδοσφαιρικά μεγαλεία για τη νέα σεζόν, λεγόντάς μας ότι τα περσινά «ατυχή» γεγονότα ανήκουν στο μακρινό (περσινό, προπέρσινο, αντιπροπέρσινο κ.λπ.) παρελθόν. Τώρα πια είναι έτοιμοι: ξεκούραστοι, αναζοωγονημένοι και με μια τεράστια δόση αυτοπεποίθησης.

Από τους απεσταλμένους των εφημερίδων διαβάζουμε ότι ο άγνωστος Χ που λίγο καιρό πριν είχαμε αποκτήσει, βγάζει μάτια (στη συνέχεια θα βγάλει και τα δικά μας), ενώ η βεντέτα που πήραμε την τελευταία στιγμή (δεν βιαζόμαστε άλλωστε, γιατί το καλό πράγμα αργεί να γίνει) από τα χέρια μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων, θα καθυστερήσει λίγο, γιατί αντιμετωπίζει κάποια προβληματάκια (διαβατήριο, διαζύγιο, κούραση, κυρσούς, ψυχολογικά, θάνατος στενού οικογενειακού προσώπου). Παρόλα αυτά, έστω και την τελευταία στιγμή θα προλάβει το βασικό στάδιο της προετοιμασίας (εδώ μιλάμε για υπέρβαση!).

Ο παικταράς με τα πολλά κάτι προφταίνει στο τέλος της προετοιμασίας, και μάλιστα ξεσπά με χατ-τρικ στον αγώνα που δίνουμε με τους επίλεκτους της τοπικής πιτσαρίας. Ο άγνωστος Χ εξακολουθεί να βγάζει μάτια (κοίτα να δεις που τελικά μας βγήκε και παιχτούρα!). Δημοσιεύονται οι σχετικές φωτογραφίες, ενώ αυτόπτες μάρτυρες διαδίδουν από στόμα σε στόμα ότι αν φέτος δεν μας «κάψει» η διαιτησία πάμε για μεγάλες στιγμές.

Η ομάδα επιστρέφει. Το κλίμα είναι πολύ καλό (έτσι μας λένε έτσι πιστεύουμε) και ο Μήτσου με ύφος Λουκά Βύντρα (αλήθεια τι ομοιότης είναι αυτή στο βλέμμα τους), κάνει την πιο ηλίθια δήλωση της χρονιάς. Μέχρι την επόμενη. Εκείνη συνήθως γίνεται λίγο πριν από τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο. Προηγουμένως βέβαια μας πληροφορεί ότι ο ξένος παικταράς που πήραμε, έχει ένα «τραβηγματάκι» και θα ξαναπαίξει σε κάνα μήνα. Μικρό το κακό λέμε. Γίνεται και το πρώτο φιλικό επί ελληνικού εδάφους και... ξεκινάμε.

Τη συνέχεια, όλοι μα όλοι μας την ξέρουμε.
Και θέλει πολύ κουράγιο για να αναφερθώ σ' αυτήν, έστω και κάνοντας τη σχετική πλάκα, γιατί ειλικρινά με στενοχωρεί πάρα πολύ. Έχει καταντήσει τόσο προβλέψιμο, τόσο βαρετό, τόσο κουραστικό.

ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ 13